Στην βιολογία, το περιβάλλον μπορεί να καθοριστεί σαν ενα σύνολο κλιματικών, βιοτικών, κοινωνικών και εδαφικών παραγόντων που δρουν σε έναν οργανισμό και καθορίζουν την ανάπτυξη και την επιβίωση του. Έτσι, περιλαμβάνει οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει άμεσα τον μεταβολισμό ή τη συμπεριφορά των ζωντανών οργανισμών ή ειδών, όπως το φως, ο αέρας, το νερό, το έδαφος και άλλοι παράγοντες. Δείτε επίσης το άρθρο για το φυσικό περιβάλλον και τη φυσική επιλογή.
Στην αρχιτεκτονική, την εργονομία και την ασφάλεια στην εργασία, περιβάλλον είναι το σύνολο των χαρακτηριστικών ενός δωματίου ή κτιρίου που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής και την αποδοτικότητα, περιλαμβανομένων των διαστάσεων και της διαρρύθμισης των χώρων διαβίωσης και της επίπλωσης, του φωτισμού, του αερισμού, της θερμοκρασίας, του θορύβου κλπ. Επίσης μπορεί να αναφέρεται στο σύνολο των δομικών κατασκευών. Δείτε επίσης το άρθρο για το δομημένο περιβάλλον.
Στην ψυχολογία, περιβαλλοντισμός είναι η θεωρία ότι το περιβάλλον (με τη γενική και κοινωνική έννοια) παίζει μεγαλύτερο ρόλο από την κληρονομικότητα καθορίζοντας την ανάπτυξη ενός ατόμου. Συγκεκριμένα, το περιβάλλον είναι ένας σημαντικός παράγοντας πολλών ψυχολογικών θεωριών.
Στην τέχνη, το περιβάλλον αποτελεί κινητήριο μοχλό και μούσα εμπνέοντας τους ζωγράφους ή τους ποιητές. Σε όλες τις μορφές της Τέχνης αποτελεί έμπνευση και οι Καλές Τέχνες φανερώνουν την επιρροή οπού άσκησε σε όλους τους καλλιτέχνες με όποιο είδος Τέχνης κι αν ασχολούνται. Ο άνθρωπος μέσα στο περιβάλλον δημιουργεί Μουσική, Ζωγραφική, Ποίηση, Γλυπτική, χορό, τραγούδι, θέατρο, αλλά και όλες οι μορφές τέχνης έχουν άμεση έμπνευση από το περιβάλλον.

Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018

Mitigation measures to avert the impacts of plastics and microplastics in the marine environment (a review)

Abstract

The increasing demand for and reliance on plastics as an everyday item, and rapid rise in their production and subsequent indiscriminate disposal, rise in human population and industrial growth, have made the material an important environmental concern and focus of interest of many research. Historically, plastic production has increased tremendously to over 250 million tonnes by 2009 with an annual increased rate of 9%. In 2015, the global consumption of plastic materials was reported to be > 300 million tonnes and is expected to surge exponentially. Because plastic polymers are ubiquitous, highly resistant to degradation, the influx of these persistent, complex materials is a risk to human and environmental health. Because microplastics are principally generated from the weathering or breakdown of larger plastics (macroplastics), it is noteworthy and expedient to discuss in detail, expatiate, and tackle this main source. Macro- and microplastic pollution has been reported on a global scale from the poles to the equator. The major problem of concern is that they strangulate and are ingested by a number of aquatic biota especially the filter feeders, such as molluscs, mussels, oysters, from where it enters the food chain and consequently could lead to physical and toxicological effects on aquatic organisms and human being as final consumers. To this end, in order to minimise the negative impacts posed by plastic pollution (macro- and microplastics), a plethora of strategies have been developed at various levels to reduce and manage the plastic wastes. The objective of this paper is to review some published literature on management measures of plastic wastes to curb occurrence and incidents of large- and microplastics pollution in the marine environments.



from Enviromental via alkiviadis.1961 on Inoreader http://ift.tt/2BG44jz

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου